نگار من (شب پره)

چنان مستم به بوی تو، که غمهایم برفت از یاد

چنان چون برگ پاییزی که میریزد به راه باد

تو مولود زمستانی، سفید و پاک و بی رنگی

نوید رویشی در من در این دنیای بی برگی

کنار تو بهارم من، بهاری دلخوش و سرشاد

نگار مهربان من، مرا هرگز مبر از یاد